चांदोबाचा झबला

ह्या ओळी माझ्या सगळ्या भाचरांसाठी......

(बालकविता लिहायचा हा माझा पहिलाच प्रयत्न - चूकभूल माफ करा :))

एके दिवशी म्हणाला चांदोबा आपल्या आईला

शिवून देग मला माझा लोकरीचा झबला ||

रात्रभर सतावतो वारा अन वाजते मला थंडी

आकाशाची सफर करायची पण भरते मला हुडहुडी

आजारी पडतो मी सारखा, हवा न मानवे मला

शिवून देग मला माझा लोकरीचा झबला ||१||

चांदोबाची व्यथा ऐकून आईस वाईट वाटले

काय करावे, कसे करावे हे तिस नाही कळले

एके दिवशी होसी छोटा अन एके दिवशी मोठा

सांग कसा शिवू मी तुला लोकरीचा झबला ||२||

सांग घेऊ माप मी छोटे-मोठे कुठले

की शिऊ मी तुला पंधरा लोकरीचे झबले?

ऐकून चांदोबा झाला खुश, म्हणे चालेल आई मला

शिवून देग मला माझा लोकरीचा झबला ||३||

Diet

आजकाल कुठेही जावा, गप्पांमध्ये खाणे हा सगळ्यांच्या जिव्हाळ्याचा विषय असतोच. आणी पूर्वी आपण किती व कसे खायचो आणी आता काय आणी किती खातो ह्याही गप्पा चवीने मारल्या जातात. कमी खाणे हे हल्ली काही घरात ठरवून तर काही घरात इलाज नाही म्हणून केले जातेय,  ह्याच संदर्भातून सुचलेले हे विडंबन ..........

( खालील ओळी दिवस तुझे हे फुलायचे ह्याच्या चालीत म्हणाव्यात)

दिवस तुझे हे वाळायचे,

मोजून मापून जेवायचे ||

वजन वाढते फार

सोसेना पायाला भार

कळेना काय ते करायचे ||१||

रोज सकाळी सकाळी

चहाची हुक्कीही भारी

पाण्यात मध-लिंबू पिळायचे ||२||

ब्रेड-बटर, अंडी चार

पण cholesterol वाढवी फार

दुधात मध-ओट ओतायचे ||३||

पराठे अन तुपाची धार

पण कॅलरीज वाढवी फार

पोटात काकडी-tomato भरायचे ||४||

४ ची वेळ वडापाव-चहाची

पण  dietician चे ऐकायची

पाण्याबरोबर मारी बिस्कीट ढकलायचे ||५||

रात्रीची वेळ निवांत चोपायची

पण हल्ली नाही परवडायची

वाळक्या फुलक्यावर भागवायचे ||६||

झालासी भक्ताचा देव तू

बरेच महिन्यापूर्वी माझ्या वाचण्यात एक लेख आला. त्यात हे लिहिले होते

" Each one of us is potential Hanuman and can find ways of changing destiny with our mind-actions-words. We can face challenges with ease. When Hanuman is awakened within life is experianced as one illuminated stretch of being where there is unlimited strength, power and purpose."

मी हे जेंव्हापासून वाचले तेव्हापासून माझ्या मनात "हनुमान" हा विषय घोळत होता. मला हि कल्पना फार आवडली. आपण जेव्हा हनुमानाची प्रार्थना करतो तेव्हा आपणही आपल्या आतील उर्जा-शक्ती (हनुमान) जागे किंवा उद्दीपित करत असतो. खरतर हनुमान वानर कुळातजन्मला असल्यामुळे स्वतःला सामान्य समजत होता. त्याला त्याच्या सामर्थ्याची कल्पना नव्हती. पण जेव्हा त्याची श्रीरामाची भेट झाली तेंव्हा त्याला त्याच्या जीवनाचे उद्दिष्ट समजले. आपले मनही वानरासारखे निरर्थक उड्या मारीत असते. जेव्हा गुरूची भेट होते तेंव्हा आपल्याला आपल्या मनाच्या सामर्थ्याची जाणीव होते. रामाची भक्ती करता करता हनुमान इतका मोठा झाला की लोक त्याला देव म्हणून पूजू लागले.ह्याच संदर्भात मला सुचलेल्या काही ओळी..........

हे भगवंता हे हनुमंता
झालासी भक्ताचा देव तू ||

बुद्धिमत्तेचा सागर तू
चौदा कलांचा स्वामी तू
अष्टसिद्धी योगी तू ||१||

सामर्थ्याचा अविष्कार तू
महातपस्वी योद्धा तू
पराक्रमाची परिसीमा तू ||२||

रुद्रांचाही रुद्र तू
बलवंत असा योगी तू
असीम श्रद्धेचे भांडार तू ||३||

सूक्ष्माहुनी सूक्ष्म तू
ब्रम्हांडहूनी मोठा तू
मनापेक्षाही चपळ तू ||४||

आदर्श असा साधक तू
सेवा व शक्तीचे प्रतिक तू
रामभक्तीचा उच्चांक तू ||५||

हे भगवंता हे हनुमंता
झालासी भक्ताचा देव तू
एकच मागणे असे तुजपाशी
कर जागृत माझ्यातील हनुमंत तू
कर जागृत माझ्यातील हनुमंत तू||

अध्यात्माची सप्तपदी

चला जाऊ अध्यात्माच्या प्रवासाला
स्वतःच स्वतःच्या  संगतीला ||

पहिले पाऊल जिज्ञासेचे
स्वतःच स्वतःला शोधण्याचे
मुमुक्षु असे नाव त्याचे ||१||

दुसरे पाऊल ईच्छ्येचे
स्व-उन्नतीकरता कर्म करण्याचे
ज्ञान संपादन करण्याचे ||२||

तिसरे पाऊल श्रद्धेचे
हे असे अति महत्वाचे
जे घडते ते चांगले ह्या विश्वासाचे||३||

चौथे पाऊल शिस्तीचे
यम-नियम नित्य पाळण्याचे
साधना असे नाव त्याचे||४||

पाचवे पाऊल शरणागतीचे
अहंकार/अविनय गळून पडण्याचे
सर्वस्व भगवंताच्या पायी वाहण्याचे||५||

सहावे पाऊल अनुसंधानाचे
मन भगवंताच्या स्वाधीन करण्याचे
नित्यनियमाने साधण्याचे ||६||

सातवे पाऊल ध्यानाचे
आपोआप त्रिपुटी गळून पडण्याचे
सत-चित-आनंद होण्याचे ||७||

आई

फडक्यांच्या घरी सातवे कन्यारत्न जन्मले

लाडाचे शेंडेफळ माझी माय ती ||

भावासी माया लावी बहिणींनाही वात्सल्य देई

भाचारांची लाडकी मावशी माझी माय ती ||

आदर्श असे सून ती, आदर्श असे वहिनी

आदर्श अर्धांगिनी माझी माय ती ||

कुमारांची आशा ती, कुमारांची मनीषा ती

मंजिरी-स्वप्ना-धनश्री ची आदर्श माय ती ||

माय माझी सखी, माय माझी गुरू

माय माझी दैवत, मी तिचे पाखरू ||

तिच्या वेलीवरची कळी मी

तिच्या छ्बीची सावली मी

तिच्या गुणांचे प्रतिक मी

तिच्या संस्काराचे प्रतिबिंब मी

तिच्या शिस्तीचा परिपाक मी

तिच्या अस्मितेचा ताठ कणा मी

इतकी वर्षे असे ती वेगळी अन वेगळी मी

परंतु आता झालो आहे मीच ती अन तीच मी ||

असेल जर पुनर्जन्म कधी, आई तुझ्याच पोटी जन्मेन मी

आई तुझ्याच पोटी जन्मेन मी ||

रामायण

आपुलिया अंतरात रोज घडे रामायण
करे हरण मनरूपी सीतेचे, अहंकाररूपी रावण ||

रावण करी सितेभोवती षडरिपुंचे थैमान
असमर्थ असे सीता अन तिचे सुटकेचे प्रयत्न ||

रोज शोधी सीतेसी, विचाररूपी लक्ष्मण
पण व्यर्थ होतसे त्याची हि वणवण ||

मग येई कामी, श्वासरुपी हनुमान
सोडवी चंचल सीतेसी तो निग्रही हनुमान ||

साध योग जिंकूनी शरीर-इंद्रिय-मन
करुनी चित्त एकाग्र आणी प्राणापान समान ||
म्हणेल तथास्तु आत्माराम होऊनिया प्रसन्न
आपुल्या अंतरात रोज घडे रामायण ||

कर्मरमणी

भगवंतानी जरी सांगितला मार्ग ज्ञान-कर्म-भक्तीचा |
सुरु कर प्रवास,  सोपा व सर्वश्रेष्ठ कर्माचा ||

सामान्य, योगी वा संन्यासी, न सुटे त्यासी कर्म |
ईश्वरभक्तीची ओल असता कर्माचे होईल अकर्म ||

कर कर्म लावूनी, शरीर-मनाचा मेळ |
तुझ्यासाठी होईल, जीवन एक खेळ ||

हर कर्मामध्ये ओत भाव-भावना-ओलावा
करुनी असे कर्म, मिळेल चित्तशुद्धीचा मेवा ||

टाकून कर्तृत्वाचा अहंकार व कर्मफलाची आसक्ती, होईल निष्काम कर्म |
हो कर्मरमणी, घे आनंद कर्माचा, हाची असे स्वधर्म ||

To my Sisters....

नाते बहिणीबहिणींचे

नाते बहिणीबहिणींचे हे एक सोनेरी साज असते |

प्रेमाच्या राशीवरचे चक्रवाढ व्याज असते ||

नाते बहिणीबहिणींचे काहीसे अबोल असते

शब्दात व्यक्त होणे शक्य नाही पण सागराहून खोल असते ||

नाते बहिणीबहिणींचे हे थोडेसे हट्टी असते |

एका क्षणाला कट्टी तर दुसऱ्या क्षणाला गट्टी असते ||

नाते बहिणीबहिणींचे हे सुरेल गाणे असते |

कधी कोमल गंधार तर कधी शुद्ध निषाद असते ||

नाते बहिणीबहिणींचे आश्वासक मैत्रीचे असते |

कधी वात्सल्याची सोबत तर कधी मायेची ऊब असते ||

नाते बहिणीबहिणींचे आयुष्य सुंदर करते|

कितीही सहवासात असले तरी अजून हवेच असते

असेच नाते धनश्री-स्वप्नाचे, माझ्यासाठी अनमोल असते, माझ्यासाठी अनमोल असते......

प्रवास मुक्तीचा

प्रवास जन्मोजन्मीचा,  असे जरी हर व्यक्तीचा |
तरीही असेल वेगवेगळा,  प्रवास मुक्तीचा ||

नरदेह असे अति दुर्मिळ, पुरुषार्थ साधावा बुद्धीचा |
स्वतःच कर तू उद्धार स्वतःचा, सुरु कर प्रवास मुक्तीचा ||

चंचल जरी मन तरी, कर अभ्यास योगाचा |
सोहं साधना करेल सोपी, प्रवास मुक्तीचा ||

भगवंतानी दिले आश्वासन, व्यर्थ न जाई अभ्यास विवेक वैराग्याचा |
ठेऊनी विश्वास त्यावर, चालू ठेव प्रवास मुक्तीचा ||

संतानी सांगितलेला मार्ग अवलंब, ज्ञान-कर्म-भक्तीचा |
सुखकारक होईल मग प्रवास मुक्तीचा ||

संचिताचे होईल ज्ञान, प्रारब्धासाठी भाव भक्तीचा |
क्रियमाणाचे निष्काम कर्म संपवेल मग प्रवास मुक्तीचा ||